9 en 10 april voor de 18e keer naar het KP-KNP congres geweest. Hier is genoeg keus in seminars en workshops over de 4 pijlers van het KP/KNP beroep. Innovatie kwam ruim aan bod maar ook de inzet van (psycho)diagnostiek en het meten van de effecten van psychotherapie en de positionering van beide beroepen. Ook altijd leuk om oud-collega’s en supervisanten (die ik sinds coronatijd soms vooral online heb gezien) face to face te treffen. Professioneel leren flirten; Gijs leren kennen (ggz in je straat); besproken wat de APV route gaat betekenen voor ons specialisten en hoe je vast hierop kunt voorsorteren, zelfzorg discussie met elkaar gevoerd en wat wiens rol en verantwoordelijkheid daarin is. En als uitsmijter vandaag het interview over haar werk met Nazmiye Oral wat indruk maakte, in ieder geval op mij maar volgens mij op meer mensen in de zaal. Wat ik haar zag doen in de fragmenten en wat ze vertelt en ter plekke ook modelt, is echt contact en verbinding maken, niet externaliseren of uitbesteden, de ander echt willen leren kennen en ontmoeten en waar nodig heel duidelijk doch ferm begrenzen. Wat van de ander is bij de ander laten (en waar nodig terugleggen) en de ander aanspreken op zijn/haar (aan)deel en verantwoordelijkheid. Voor mij allemaal aspecten die wij als psychotherapeut waar nodig ook (moeten kunnen) doen. Respect hoe zij voor deze zaal met allemaal KP/KNP’ers stond en ook ter plekke haar ambivalentie uitsprak om geen zaken aan haar uit te (gaan) besteden